Αγαπητές/οί φίλες/οι αναγνώστες,
Αρχικά θα ήθελα να τονίσω πως για το αναπηρικό κίνημα η προσβασιμότητα δεν αφορά μόνο το φυσικό και δομημένο περιβάλλον (πεζοδρόμια , πλατείες, κτίρια και υπηρεσίες κάθε είδους, καταστήματα κάθε λογής, κατοικίες κ.λ.π.). Η προσβασιμότητα πρέπει να είναι καθολική, πρέπει να είναι παρούσα σε κάθε πτυχή, έκφανση, προϊόν της κοινωνικής, οικονομικής ζωής, στο κοινωνικό κράτος, στην υγεία κλπ. Αφορά όλους και είναι υπόθεση όλων.
Σήμερα όμως θα ήθελα να αναφερθώ περισσότερο στο πώς έχει η κατάσταση αναφορικά με την προσβασιμότητα στο Δήμο και την πόλη της Πάτρας η οποία δεν είναι μόνο υπόθεση των Δημοτικών κ.λ.π. υπηρεσιών, αλλά όλων μας.
Δεν είμαστε στο 1970, δεν είμαι μηδενιστής. Τα τελευταία χρόνια ειδικά, ο Δήμος Πατρέων και η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας καταβάλλουν συνεχώς προσπάθειες να καταστεί ο Δήμος και η πόλη της Πάτρας περισσότερο προσβάσιμη. Οι γενικές θέσεις στάθμευσης ατόμων με αναπηρία στην Πάτρα, είναι περίπου 80, έχουν γίνει αρκετές αναπλάσεις, υπάρχουν πεζοδρόμια, ειδικά στο κέντρο της πόλης, πλατείες, κτίρια υπηρεσιών, παιδικές χαρές, οι οποίες έχουν καταστεί καθολικά προσβάσιμες, το Ρωμαϊκό Ωδείο κ.λ.π. Φέτος το καλοκαίρι κυρίως η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας τοποθέτησε περίπου 5 μηχανήματα εμβάπτισης –απαγωγής ατόμων με αναπηρία σε παραλίες της και του Δήμου Πατρέων.
Παρά τις προαναφερόμενες προόδους και προσπάθειες των αρχών στο συγκεκριμένο ζήτημα ο Δήμος και η πόλη της Πάτρας εξακολουθεί σήμερα σε μεγάλο βαθμό να μην είναι προσβάσιμη και φιλική για τα άτομα με αναπηρίες και προκειμένου να στοιχειοθετήσω την άποψή μου αυτή σας παραθέτω παρακάτω πλειάδα ενδεικτικών παραδειγμάτων:
Προβλήματα προσβασιμότητας υπάρχουν σε πολλές θέσεις στάθμευσης για άτομα με αναπηρία, σε πολλά πεζοδρόμια, πλατείες, παιδικές χαρές-παιδότοπους, δημοτικά και δημόσια κτίρια και υπηρεσίες, σχολικά κτίρια και εγκαταστάσεις, κλίμακες, αθλητικές εγκαταστάσεις, αρχαιολογικούς χώρους, χώρους πολιτισμού, τουριστικά αξιοθέατα, πολιτιστικά δρώμενα, αστικές συγκοινωνίες και στάσεις στο τρένο του προαστιακού κ.λ.π.
Αναλυτικά επί των ανωτέρω παραδειγμάτων με προβληματική προσβασιμότητα, τις όποιες αιτίες για τις οποίες ο Δήμος της Πάτρας, αλλά και η ίδια η Πάτρα, εξακολουθεί το έτος 2026, παρά τα όποια βήματα, να είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εχθρική για τα άτομα με κινητικές και άλλες αναπηρίες, για όλα τα εμποδιζόμενα άτομα, άλλα και τις όποιες λύσεις θα μπορούσαν να εφαρμοστούν, ώστε να αμβλυνθούν τα προαναφερόμενα προβλήματα προσβασιμότητας, θα αναφερθώ σε επόμενα άρθρα μου.
Το σίγουρο και στο οποίο θα συμφωνήσουμε όλοι, είναι ότι τα άτομα με αναπηρίες τα οποία διαβιούν στο Δήμο Πατρέων και στην Πάτρα δυσκολεύονται πάρα πολύ να διασχίσουν – προσπελάσουν το φυσικό και δομημένο περιβάλλον τους, να ενταχθούν, να δραστηριοποιηθούν, να δημιουργήσουν και να ζήσουν όπως όλοι οι υπόλοιποι συνάνθρωποί μας στην περιοχή μας.
Πριν την επόμενη συνάντησή μας θα ήθελα να αναρωτηθούμε όλοι μαζί, αν με την στάση και τη συμπεριφορά μας θα μπορούσαμε να διευκολύνουμε ο καθένας από τη μεριά του, την καθημερινότητα και τη ζωή, όλων των συνανθρώπων μας με αναπηρία.
Χουλιάρας Νίκος
– Πρώην Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Παραπληγικών –Παράρτημα Αχαΐας-.
– Αντιπρόεδρος Εθνικής Ομοσπονδίας Κινητικά Αναπήρων (Ε.Ο.Κ.Α.).
-Μέλος του Γ.Σ της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.Μ.Ε.Α.).
