Η καθημερινή ανάγκη για ξεκούραση χτυπάει πάνω στις απαιτήσεις ενός άστατου προγράμματος και κάπως γίνεται το βραδινό γεύμα ένα «βαρίδι» για τον οργανισμό.
Αν ο ύπνος είναι η ώρα της ανάπλασης, τότε ό,τι τρώμε πριν είναι είτε καύσιμο είτε εμπόδιο. Δεν πρόκειται μόνο για το πόσες θερμίδες βάζουμε, αλλά για το πώς ο μεταβολισμός ανταποκρίνεται στη μέση της νύχτας, ενώ το νευρικό σύστημα θέλει να ησυχάσει.
Η λύση στην βραδινή υπερφαγία δεν κρύβεται στο τέλος της ημέρας, αλλά στην αρχή της. Εάν κάποιος είναι υποσιτισμένος το μεσημέρι, είνια σχεδόν σίγουρο ότι θα «ξεσπάσει» αργότερα και θα επιλέξει λιπαρές ή γλυκές επιλογές. Αυτές οι επιλογές, οπώς το κόκκινο κρέας ή τα τηγανητά, δυσκολεύουν την πέψη και κρατούν τη θερμοκρασία ψηλά, οπότε η μετάβαση στα βαθία στάδια του ύπνου γίνεται πιο δύσκολη.
Φαινομενικά «υγιεινές» λύσεις, π.χ ωμά φρούτα ή σαλάτες, μπορεί να γίνουν παγίδες. Το έντερο τις βάζει σε επεξεργασία πιο δύσκολα το βράδυ και αυτό πολλές φορές φέρνει εσωτερική αναταραχή. Οπότε το δίλημμα «άδειο στομάχι ή αργοπορημένο γεύμα» λύνεται με ποιότητα: η ασιτία προκαλεί στρες, ενώ ένα ελαφρύ γιαούρτι ή μια απλή σούπα δίνουν κορεσμό χωρίς να ξυπνήσουν τον μεταβολισμό σε υπερωρία.
Στο τέλος, η προστασία του ύπνου είναι θέμα συνειδητής επιλογής. Αποφεύγοντας τις δύσπεπτες τροφές και τις βαριές σάλτσες δεν κάνουμε απλώς δίαιτα, δημιουργούμε το πλαίσιο για πραγματική ανάπαυση, ώστε να ξυπνάμε την άλλη μέρα διαυγείς και με ενέργεια.
