Στην πρώτη του ουσιαστική δήλωση για τον Gucci, ο Demna δεν δείχνει απλώς μια
συλλογή, δείχνει μια νοοτροπία. Το “Generation Gucci” λειτουργεί περισσότερο σαν
σχόλιο πάνω στη σύγχρονη εικόνα παρά σαν μια απλή επίδειξη μόδας. Είναι ένας κόσμος
όπου το γνώριμο glamour των 2000s επιστρέφει, αλλά αυτή τη φορά φιλτραρισμένο
μέσα από την ψηφιακή πραγματικότητα.
Η πασαρέλα μοιάζει να ισορροπεί κάπου ανάμεσα σε red carpet και timeline. Σιλουέτες
που τονίζουν το σώμα, έντονη λάμψη, χαμηλοκάβαλα κομμάτια και μια σχεδόν
προκλητική αισθησιακότητα θυμίζουν ξεκάθαρα την εποχή που το σεξαπίλ ήταν βασικό
εργαλείο της μόδας. Όμως εδώ δεν υπάρχει αθωότητα, όλα δείχνουν πιο συνειδητά,
σχεδόν σαν να σχολιάζουν τον ίδιο τους τον εαυτό.
Ο Demna δεν αντιγράφει τα 2000s τα μεταφράζει. Εκεί που κάποτε υπήρχαν paparazzi
και tabloids, τώρα υπάρχει το scroll. Το βλέμμα δεν είναι πια ενός φωτογράφου, είναι
πολλών, είναι διαρκές, είναι ψηφιακό. Το “it-girl” δεν είναι απλώς πρόσωπο· είναι
persona, εικόνα που κατασκευάζεται και αναπαράγεται συνεχώς.
Η επιλογή των προσώπων ενισχύει αυτή την ιδέα. Νέα πρόσωπα συνυπάρχουν με πιο
εμβληματικές φιγούρες, δημιουργώντας μια αίσθηση κοινότητας που δεν βασίζεται
στην αποκλειστικότητα αλλά στη συνύπαρξη. Δεν υπάρχει ένας “τύπος” Gucci, υπάρχει
μια γενιά που διαμορφώνεται σε πραγματικό χρόνο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η επιστροφή των “2000s bodies” στην πασαρέλα.
Σώματα έντονα γυμνασμένα στους άνδρες, σχεδόν sculpted, με μια επιδεικτική
φυσικότητα, και ταυτόχρονα η επανεμφάνιση της πολύ αδύνατης, σχεδόν εύθραυστης
σιλουέτας στα γυναικεία μοντέλα. Είναι μια αισθητική που θυμίζει έντονα την εποχή των
early 2000s, όταν το σώμα ήταν statement από μόνο του. Και εδώ ακριβώς
δημιουργείται μια νέα ένταση: αυτή η επιστροφή μοιάζει ταυτόχρονα νοσταλγική αλλά
και αμφιλεγόμενη, καθώς επαναφέρει πρότυπα που η μόδα τα τελευταία χρόνια
προσπαθούσε να αποδομήσει.
Και εκεί βρίσκεται η ουσία της συλλογής: η αντίφαση. Από τη μία, υπάρχει η ελευθερία
της υπερβολής, η διάθεση να ντυθείς για να σε δουν, χωρίς φίλτρο. Από την άλλη,
επιστρέφει και η πιο δύσκολη πλευρά εκείνης της εποχής, η εμμονή με την εικόνα, η
ανάγκη για επιβεβαίωση, η επιφανειακότητα που δεν εξαφανίστηκε ποτέ, απλώς άλλαξε
μορφή.
Ο Demna δεν προσπαθεί να λύσει αυτή την αντίφαση. Την αφήνει να υπάρχει. Το
“Generation Gucci” μοιάζει περισσότερο με καθρέφτη παρά με πρόταση: δείχνει πώς
λειτουργεί σήμερα η μόδα, ως επιθυμία, αλλά και ως πίεση.
Αν αυτό είναι το ξεκίνημα, τότε το revival των 2000s δεν θα είναι απλώς αισθητικό. Θα
είναι κάτι πιο σύνθετο. Μια επιστροφή στη λάμψη, αλλά με πλήρη επίγνωση του τι
σημαίνει να ζεις μέσα σε αυτήν.
Γιατί τελικά, το “Generation Gucci” δεν έχει να κάνει μόνο με ρούχα. Έχει να κάνει με
την εικόνα και με το ποιος την ελέγχει.
Γράφει η
Margarita C Villa
